αποσπάσματα (+) θραύσματα..


Η ειδωΛεια είναι ένας τόπος άτοπος κάπου ανάμεσα στον ήλιο και τη σελήνη, τη γη και τον ουρανό. Δεν υπάρχουν ακριβή στοιχεία για το πότε εγκαταστάθηκαν εκεί οι άνθρωποι παρά μόνο ενδείξεις. Ο μύθος λέει πως αρχικά εγκαταστάθηκαν οι πρωτάνθρωποι, οι αεικίνητοι ειδωΛείς, μια ομάδα αυτοεξόριστων από τον τόπο Paropida. Η επιβίωση τους βασίστηκε στην παρατήρηση της φύσης και ο πολιτισμός τους αναπτύχθηκε αργά σεβόμενος τη βιοποικιλότητα της περιοχής. Ακολούθησαν τα ζώα, έμαθαν να συμβιώνουν πλάι τους και αντιλήφθηκαν τα προτερήματα κάθε είδους. Κάθε γενιά μάθαινε από την προηγούμενη και εναρμονίζονταν καλύτερα με το περιβάλλον. Καλλιέργησαν τις αισθήσεις τους, ανέπτυξαν νέες και κατανόησαν τη φύση ως ένα αδιαίρετο σύνολο το οποίο ονόμασαν ωόν.

 

..βρέθηκαν εκτεθειμένοι στην αμηχανία αυτού του δυικού συναισθήματος οικειότητας και ανασφάλειας, γαλήνης και αδημονίας, αναζήτησης και καρτερικότητας, που κάποιοι το ονόμασαν deja vu, άλλοι ya visto, allerede sett .. και κάποιοι άλλοι προμνησία.

Παραδομένοι στη μαγεία της στιγμής, αυτής της ιερής χορογραφίας που τιθασεύει το σώμα και διεγείρει τις αισθήσεις στον ατέρμονο χορό της δημιουργίας, προέκτειναν τα χέρια τους στον κύκλο και αφουγκράστηκαν τον βηματισμό της έλξης. Και αυτό το φως.. αυτό το αδιάλειπτο φως που ρέει και αποκαλύπτει τις πρωτόλειες υφές της αναζήτησης και τον καθαρό τόνο των χρωμάτων.
 
.. τοποθέτησαν στις παλάμες τους  τα λάββηθρα, ως φορείς και συσσωρευτές μιας ζωτικής ενέργειας που μεταδίδεται  από γενιά σε..
 
πλασμένα από ένα μείγμα πηλού, αυγού, μελιού και φυσικής ρητίνης• γεμισμένα με σπόρους, λάββρια και λιθράκια του γέρου ποταμού, σχημάτισαν..

..σε μια ρυθμική εναλλαγή..
 
..  έδεσε κλαδί από τα ι(γ)ερά δέντρα, .. παρέμεινε στην κοίτη του ποταμού Χαλαζία έως ..
 
..συμβολικά, όπου το σώμα, ο χώρος και η φαντασία παραμένουν σε διαρκή ..
 
..σα προσφορά στον ποταμό σε μια κρυφή ερωτική τελετή για έναν άλλο τόπο, έναν άλλο χρόνο, μια νέα αρχή..

Προς ευχή / Pros eyhi
(τελετουργίες του ενδιάμεσου / liminality rites)

και βρεθήκαμε εκεί
σε μιαν άκρη
ανάμεσα στον ήλιο και τη σελήνη
τη γη και τον ουρανό
 
μόνοι
γυμνοί
και απροστάτευτοι
 

σε ένα μέρος
άγνωστο
άγριο
αλλά και τόσο όμορφο


μόνο μας εφόδιο
η παρατήρηση
μοναδική τροφή
η γνώση


είδαμε το νερό
είδαμε τη γη
είδαμε τα φυτά
είδαμε τα ζώντα
και μάθαμε από τα πεθαμένα


εκείνη η ιερή τροφή
μας έθρεψε τα σωθικά
μας έπλασε τον νου
μας έκανε ένα με το όλον

ένα με το ωόν

ζυμώσαμε τον χρόνο
τον κάναμε παρόν
του δώσαμε σχήμα και μορφή
τον κάναμε στιγμή
και τον αφήσαμε πάλι να ταξιδέψει


και ζήσαμε σε ισορροπία
με τάξη μέσα στην αταξία
με κίνηση μέσα στην ακινησία
με ελεύθερη και αβίαστη ροή