«Στην Paropida, ένα δυστοπικό και εμμονικό περιβάλλον όπου κυριαρχούν η βία, η απληστία και ο πόλεμος, η υπερανάπτυξη της βιομηχανίας έχει κατασπαταλήσει κάθε φυσικό πόρο. Τα αποθέματα εξαντλούνται και οι άνθρωποι, στην προσπάθεια να επιβιώσουν, καταφεύγουν σε κάθε μορφή παραλογισμού.
Κάποιοι αναζητούν σωτηρία στη φύση, στη χαμένη γνώση. Η έρευνά τους οδηγεί στην παρατήρηση άλλων πολιτισμών άμεσα συνδεδεμένων με τη φύση_πολιτισμών που μέχρι πρότινος θεωρούσαν 'υπανάπτυκτους', 'άγριους' και 'αγράμματους'. Πως όμως θα καταφέρουν να τους κατανοήσουν; Γραφή δεν υπάρχει, η γνώση τους είναι βιωματική και μεταφέρεται μέσω των παραδόσεων, των εθίμων και της τέχνης. Ως δίαυλο επιλέγουν την ενσυναίσθηση, μια νοερή βιωματική μετάβαση στην οποία συμβολικά δίνουν τον τίτλο ''ειδωΛεία"».